บทที่ 14 หวานมาก

“ม่อน...ม่อน...” เสียงสนเรียกหญิงสาวที่นั่งหลับนิ่งไม่ขยับเขยื้อนกำลังยื่นมือของเขาแตะสัมผัสที่ผิวกายเพื่อปลุกเธอให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล

“ไม่ต้องสนไปเปิดประตูบ้านให้นายไป” เสียงนายสั่งเขายกขยับตัวลงมายืนอยู่ข้างล่างแล้วยื่นกุญแจบ้านให้กับคนขับรถ สนมองหน้านายในแวบแรกแต่ก็รีบรับกุญแจแล้วเดินตรงไปไขป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ